Oordeel Duitse psychiater onvoldoende meegewogen door het UWV bij de WIA-beoordeling
Een beroepsmilitair die een carrière switch heeft gemaakt naar internationaal vrachtwagenchauffeur heeft zich in 2009 ziek moeten melden met PTSS klachten (die hij heeft overgehouden aan zijn vorige baan als militair). Als gevolg van de PTSS krijgt de internationaal chauffeur met ingang van 2011 een loongerelateerde WGA-uitkering op basis van 100% arbeidsongeschiktheid, omdat er sprake is van een situatie van geen benutbare mogelijkheden.
Na een herbeoordeling in 2015 meent de verzekeringsarts van het UWV dat er nu wel benutbare mogelijkheden zijn, dit leidt niet tot een wijziging in het arbeidsongeschiktheidspercentage: de arbeidsdeskundige van het UWV kan namelijk geen functies duiden in het CBBS.
Bij de herbeoordeling in 2021 komt daar verandering in. Omdat de chauffeur in Duitsland woonde is door het UWV een Duitse arts gevraagd een rapport op te stellen over de medische situatie van de chauffeur. Dit gebeurt via een zogenaamd E213-formulier “Artzliches Gutachten”
De Duitse arts rapporteert dat de chauffeur nog licht tot middelzware fysieke arbeid kan verrichten en normaal geestelijk werk, zonder lezen en schrijven en zonder tijdsdruk (‘ohne Zeitdruck’), niet in stukloon, niet in nacht of wisseldiensten, niet met emotionele of andere stressbelastende werkzaamheden, gedurende drie tot zes uur per dag. De verzekeringsarts van het UWV heeft mede op basis van het rapport van de Duitse arts een FML opgesteld en op basis daarvan komt de arbeidsdeskundige van het UWV uit op een arbeidsongeschiktheidspercentage van 58,36%.
Deze beslissing van het UWV leidt tot bezwaar, beroep en uiteindelijk hoger beroep bij de Centrale Raad ECLI:NL:CRVB:2026:803. Centraal staat de vraag of de verzekeringsarts van het UWV het rapport van de Duitse arts wel juist heeft vertaald in de FML met name ten aanzien van het punt van tijdsdruk en de uitleg die de chauffeur daaraan toekent en het UWV.
De Raad overweegt dat de verzekeringsarts B&B de Duitse arts weliswaar heeft verzocht zijn formulering “zonder tijdsdruk” nader toe te lichten, maar daarbij geen concrete vraag heeft gesteld of enige mate van tijdsdruk bij eenvoudige of lichte werkzaamheden medisch aanvaardbaar zou zijn voor de chauffeur.
Uit de nadere toelichting van de Duitse arts volgt dat onder tijdsdruk moet worden verstaan werkzaamheden die op een vast tijdstip moeten zijn voltooid. De Duitse arts sluit hiermee aan bij wat de Duitse rechter als tijdsdruk definieert: een ‘activiteit of taak die op een vast moment moet zijn beëindigd’ (‘Tätigkeit oder Aufgabe, die zu einem festen Zeitpunkt beendet sein muss’).
De Raad oordeelt dat de Duitse arts heeft bedoeld met “ohne Zeitdruck’ dat de chauffeur niet onder tijdsdruk kan werken. Omdat in alle door de arbeidsdeskundige geduide functies sprake is van tijdsdruk, zijn deze allemaal niet geschikt voor de chauffeur. De Raad kan daarom zelf in de zaak voorzien en kent aan de chauffeur (opnieuw) een WGA-uitkering toe op basis van een arbeidsongeschiktheidspercentage van 100%, er zijn immers geen functies voor hem te duiden.
